El deixouna por medo a perdela./
Ela marchou por medo a quedar./
Dous trens/
que se cruzaron sen deterse,/
con ventás cheas de miradas/
que nunca se atoparon./
O amor pasou como unha paisaxe fugaz,/
fermosa pero imposible de reter./
E na plataforma quedou a historia/
sen destino de dous trens/
que xamais se atoparán./
(José María Máiz Togores)
Descubre más desde MIENTRAS DURE
Suscríbete y recibe las últimas entradas en tu correo electrónico.