TIVEN UN MAL SOÑO

Tiven un mal soño. Rompía todas as túas fotos, todas as túas cartas, todas as túas cancións, todos os teus recordos. E espertaba baleiro de memoria, como un vello pobre, tras décadas vividas na túa ausencia, coas mans cheas de bágoas. Era incapaz de incorporarme na cama. A túa ausencia pesaba coma un corpo morto. Pero intenteino de novo. Por ti loito ata a extenuación, berraba na miña soidade desesperada.

Nos meus soños, o teu rostro mostraba un sorriso amarelo, de tempos remotos… aqueles nos que fomos felices.

—Equivócaste, José María. Nunca fomos felices.

—Vivimos unha historia fermosa…

—Pero imposible desde o principio.

E sigo sen verte dende hai… (José María Máiz Togores)