Coa voz vencida/
por mil lendas pretéritas,/
co alento quebrado/
por esta nova ilusión,/
erguín a mirada cara a ti./
E a unción coa túa estrela/
esculpiu na miña nova primavera/
un sen fin de ilusións,/
un sen fin de novas letras,/
que agardo algún día fundamos/
os dous nunha face sen tebras./
(José María Máiz Togores)
Descubre más desde MIENTRAS DURE
Suscríbete y recibe las últimas entradas en tu correo electrónico.