O HOME DA ALAMEDA

Pola Alameda de Santiago,/
cando a tarde vai marchar,/
pasea un vello xubilado/
cos seus recordos por falar./
Vai a modiño entre as árbores,/
sen présa para chegar,/
quen non ten quen o agarde/
ten moito tempo que andar./
Nun banco atopou un home/
que lle preguntou: «Que tal?»/
e o vello baixou os ollos:/
«Vou indo, que non é mal./
Traballei toda unha vida,/
vin os meus anos pasar;/
antes faltábame tempo,/
hoxe sóbrame pra leriar./
Non teño muller na casa,/
nin fillos para chamar,/
só unha radio pequeniña/
que me acompaña ao xantar./
Ás veces falo comigo/
por sentir unha voz soar,/
e outras veño á Alameda/
para ver a xente pasar./
Aquí coñecín amores,/
aquí aprendín a bailar;/
hai bancos que gardan cousas/
que un home non quere riscar./
Agora conto os meus días/
polo sol e polo nadal,/
polas campás de Santiago/
que non paran de soar.»/
O descoñecido escoitaba/
sen saber que contestar;/
e cando o vello calou,/
quedaron os dous a mirar./
«Mañá volverei», dixo o vello,/
«se o tempo deixa pasear;»/
e aquel home respondeu:/
«Pois aquí hei estar.»/
Pola Alameda de Santiago,/
cando a tarde estaba a calar,/
un home que vivía só/
xa tiña con quen trillar./
(José María Máiz Togores)