… e asaltamos/
aquel recolleito recuncho/
coma ramiñas esfolladas/
dun árbore xa vello,/
situando o noso tempo cucado/
nun leito de pétalos de rosa./
Cada chopiño,/
cada memoria adolescente,/
é un salaio a destempo,/
é un ramo de azaleas e hortensias/
berrando saudades e canseiras/
embaixo da velaíña candura/
dunha terra aínda hoxe latente./
(José María Máiz Togores)
Descubre más desde MIENTRAS DURE
Suscríbete y recibe las últimas entradas en tu correo electrónico.

¡¡¡Qué tiempos aquellos!!!