«CAJÓN DESASTRE OU CAIXÓN DE XASTRE» (libro en castellano e galego no que combino verso e prosa e trato de moitos temas)

En los latidos de mis versos defiendo mis creencias, confieso la fe de los míos, esparzo el aroma de nuestra tierra y hago con ellos una trinchera colmada de astros y estrellas. En los latidos de mis versos siento la vida sin miedos ni cadenas, sepultando mis cipreses en un tiempo de blancas camelias, y trazo, a golpe de pulso, en una orilla siempre viva, el perfil mojado de una letra desnuda. (José María Máiz Togores)

Esperto entre cinsas,/
coa sensación de que algo ardeu/
en min durante a noite./
Érgome amodo,/
sacudo o po gris do corpo,/
como se cada movemento espertase recordos antigos./
Houbo en min un lume intenso./
Agora quedan só brasas ocultas./
Tócome o peito e algo esperta:/
a memoria do teu corpo./
Imaxino a túa boca./
A túa respiración./
O calor./
Pero a sombra aparece e murmura:/
—Xa non volverá./
E aínda así,/
algo queda./
Non é lume./
É unha brasa pequena…/
pero viva./
(José María Máiz Togores)

A noite pousou mansa sobre nós./
En poucos segundos aprendín/
o sabor da súa voz,/
coma quen proba por vez primeira un segredo gardado/
no fondo do inverno./
Durante longos minutos xurei non esquecer/
a nostalxia delicada do noso encontro:/
esa maneira de quedarse o tempo suspendido/
entre dúas respiracións,/
ese rumor leve co que o silencio tamén fala./
E mentres a cidade durmía,/
a noite/
—sosegada e fonda—/
foi tecendo arredor de nós/
unha memoria pequena e ardente,/
como se amar fose apenas isto:/
recoñecer nun instante a dozura triste do efémero./
(José María Máiz Togores)

Ella lo olvidó por partes: primero, lo más fácil, la voz; luego, lo más intenso, el olor; y por último, el final, el nombre. Como quien desmonta una casa que ya no habita, ladrillo a ladrillo, sin prisa. El recuerdo se volvió polvo, y el polvo, viento. Y en ese viento, ella respiró libertad. (José María Máiz Togores)